Διονύσης Μπερερής : Μαρία Τσούτσου - «Σε χώρα μακρινή αναμάρτητη τώρα πορεύομαι»

Θλιβερό το πρωινό μήνυμα που πήραμε: Εξέλιπε της

συγγενείας ημών και επέστρεψε τον «δανεικόν χουν» στη μητέρα γη η Μαρία. Τώρα, ως Ουρανοπολίτισσα,ομορφαίνει τη γειτονιά των αγγέλων αγκαλιά με τους αγαπημένους της Αλέξη και Γιώργο, σύζυγο και γιό....

Σπουδαία μορφή κοινωνικής προσφοράς. Ζώντας την περιπέτεια του «αδικημένου» παιδιού της σκέφτηκε και ίδρυσε το Εργαστήρι Ειδικής Επαγγελματικής Αγωγής και Αποκαταστάσεως «ΠΑΝΑΓΙΑ ΕΛΕΟΥΣΑ», που μετράει τριάντα έξι χρόνια λειτουργίας και προσφοράς και δίνει χαρά στα «χελιδονάκια»,όπως η ίδια τα αποκαλούσε.

Αν δεις αυτά τα παιδιά να παίζουν, να γελούν,να τραγουδούν,άνοιξε την παλάμη σου, θ’ ανθίσουν λουλούδια.

Θεάρεστο το έργο της. Εργάστηκε σκληρά, έτρεξε, ξεπέρασε ανυπέρβλητα εμπόδια, καχυποψίες και ζήλιες, γιατί ας μην ξεχνάμε,πως όπου δεν φτάνει η προσωπική επίδοση περισσεύει της ψυχής ο φθόνος.

Η ψυχή της θησαυροφυλάκιο αρετών: Αγάπη, θυσία, αξιοπρέπεια, σεβασμός, χρέος,τιμή,πίστη,πατρίδα,δώρα που της χάρισαν οι Ουρανοί και τα σκόρπιζε μ’ απλοχεριά στους συνανθρώπους της. Όλα για τους άλλους και μάλιστα τους αδικημένους της ζωής.

Στο κορύφωμά της η ανιδιοτέλεια και προσφορά. Ενστερνίστηκε τα λόγια του ιερού Χρυσοστόμου: «Μη με ρωτάς ποιο είναι το μέτρο της αγάπης... Δες τον Σταυρό... Ο κύριος λέγει: Εγώ πατήρ, εγώ αδελφός... εγώ επί του Σταυρού δια σε, επί του τάφου δια σε...».

Ασίγαστος, δημιουργικός μόχθος μέχρι που ταξίδεψε για τη «χώρα της Σιωπής».

Ω! Μεγάθυμη καρδιά, μητέρα του Ελέους. Να, η μεγαλοσύνη του ανθρώπου, ενσάρκωνε το Αποστολικό: «...η Αγάπη πάντα στέργει... πάντα ελπίζει».

Άριστη κατ’ Αρετήν και Ήθος. Πραγματικό ξόδεμα ψυχής. Έζησε σε υψηλούς βαθμούς ποιότητας και τάξης, σεμνόπρεπα και τίμια.

Εξαίρετη συγγραφέας και ψυχολόγος. Έγραφε κάπου: «Ιχνηλατώντας τις προσωπικές μου διαδρομές. Αναζητώντας τις υψηλές Κορυφές...Ποιες υψηλές κορυφές, Μαρία μου, εσύ έφτασες στο Έβερεστ!

Εμείς σεμνυνόμαστε που ο τόπος μας φιλοξενούσε τέτοιους ανθρώπους κι αξίζει να της ψάλουμε τον ύμνο της ευγνωμοσύνης.

Για την πολυετή προσφορά της τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις, αφού: «Το τιμάν τους αγαθούς πάτριόν έστιν τη Ελλάδι».

Μέχρι τώρα την καμάρωναν τα βλέμματα της γης, τώρα ως Ουρανοπολίτισσα θα την χειροκροτεί η σιγή του Ουρανού.

Στεκόμαστε με σεβασμό και ευλάβεια στ οέργο και στη μνήμη της. «Αν είναι ο θάνατος πάντοτε, δεύτερος είναι. Η αξιοπρέπεια κι η προσφορά είναι πάντα πρώτη» κατά τον ποιητή, κι αυτό το ήξερε καλά η Μαρία και το βίωνε.

Τούτη η αναφορά μας ας είναι ψυχοκέρι άσβεστο στη μνήμη της κι εμπόδιο στο χρόνο που θα προσπαθεί να την επιχωματώσει. Υπήρξε ευλογημένη η περπατησιά της στη ζωή,ας είναι ευλογημένη και η Σκιά της.

Διονύσης Μπερερής