Από την Αιτωλοακαρνανία μέχρι τη σύμπραξη με Πανεπιστήμιο του Τέξας
Ο Δημήτρης Ρηγάλος, με όπλο το πείσμα και την επιστημονική του αρτιότητα, κατάφερε να διακριθεί σε ένα άκρως ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον, βιώνοντας από πρώτο χέρι τις θυσίες και τις δυσκολίες που απαιτεί το «κυνήγι» του ακαδημαϊκού ονείρου στο εξωτερικό για ένα παιδί από την περιφέρεια.
Η δύσκολη διαδρομή
Ο Δημήτρης Ρηγάλος μεγάλωσε στο Αγρίνιο και έχει καταγωγή από το Ξηρόμερο. Ξεκίνησε τις σπουδές στην Κομοτηνή, στο Τμήμα Φυσικής Αγωγής. Δεν του αρκούσε αυτό, ήθελε να ψάξει περισσότερο την επιστήμη του και στράφηκε στη φιλοσοφία της φυσικής αγωγής, την ηθική του αθλητισμού και την ιστορία του αθλητισμού.
Έτσι βρέθηκε με υποτροφία της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε έξι χώρες (Βέλγιο, Τσεχία, Ηνωμένο Βασίλειο, Γερμανία, Ελλάδα και Ισπανία),
Σήμερα, είναι υποψήφιος διδάκτορας (Ph.D.) στις Σπουδές Φυσικής Κουλτούρας και Αθλητισμού στο University Texas at Austin, με ερευνητικά ενδιαφέροντα στη φιλοσοφία της φυσικής αγωγής, την ηθική του αθλητισμού και την ιστορία του αθλητισμού.
«Ήθελα να ταξιδέψω από μικρός. Η Κομοτηνή ήταν το πρώτο μου ταξίδι, δεν είχα καταλάβει πόσο μακριά είναι. Προέρχομαι από μια μη ακαδημαϊκή οικογένεια. Ο πατέρας μου και η μητέρα μου διατηρούσαν ψησταριά.
Παρότι πολλές φορές δυσκολεύονταν να παρακολουθήσουν ή να κατανοήσουν πλήρως το ταξίδι μου, ήταν πάντοτε δίπλα μου και με ενθάρρυναν σε κάθε βήμα. Η μεγαλύτερη επιθυμία τους ήταν να με δουν ευτυχισμένο και να εξελιχθώ μέσα από τις επιλογές που εγώ ο ίδιος θεωρούσα ουσιαστικές για τη ζωή μου».
Και όπως λέει η διαδρομή ήταν δύσκολη. Όπως τα περισσότερα παιδιά έπρεπε να δουλεύει από την πρώτη μέρα. Γι’ αυτό ίσως αναγνωρίζει τους υποστηρικτικούς μηχανισμούς που υπάρχουν σε πανεπιστήμια του εξωτερικού.
«Ιδιαίτερα σημαντικό στοιχείο σε κάθε ακαδημαϊκό και προσωπικό ταξίδι είναι η ύπαρξη υποστηρικτικών μηχανισμών. Η στήριξη από το οικογενειακό περιβάλλον μπορεί να λειτουργήσει καθοριστικά, όχι μόνο πρακτικά αλλά και ψυχολογικά και ηθικά.
Οι γονείς, παρά πιθανές οικονομικές δυσκολίες ή το γεγονός ότι ενδέχεται να μη διαθέτουν ακαδημαϊκό υπόβαθρο, είναι σημαντικό να στέκονται δίπλα στα παιδιά τους, να τα ενθαρρύνουν στις επιλογές και στις αποφάσεις τους και να τους δίνουν το αίσθημα ότι πιστεύουν στις δυνατότητές τους»
Ο Δημήτρης πάντως στο Τέξας δεν δυσκολεύτηκε να προσαρμοστεί. Οι καιρικές συνθήκες είναι παρόμοιες με αυτές του Αγρινίου και του Ξηρομέρου, ζέστη και υγρασία. Με παράδοση στα καλά ψητά κρέατα, οι Τεξανοί αντιμετωπίζουν με ευγνωμοσύνη τους Έλληνες και την προσφορά τους στον αθλητισμό.
«Οι Αμερικάνοι πιστεύουν στην κλασική παιδεία, έχουν μια ρομαντική άποψη για τον αθλητισμό, παρακολουθούν όλη μέρα το αμερικανικό ποδόσφαιρο. Εισπράττω την ευγνωμοσύνη τους σε ότι πρεσβεύει ο ελληνισμός, κατανοούν την ανθρωπιστική διάσταση. Στην Ελλάδα έχουμε εξαιρετικούς καθηγητές στις ανθρωπιστικές επιστήμες».
Η σύμπραξη με το Χάρβαρντ
Αυτή την περίοδο ο 29χονος Δημήτρης βρίσκεται στην Ελλάδα όπου θα συμμετάσχει σε ένα σημαντικό φόρουμ.
«Συμμετέχω με διαλέξεις σε συμπόσιο στην Αρχαία Ολυμπία με το Ελληνικό Κέντρο Σπουδών του Χάρβαρντ. Για τέσσερις μέρες Έλληνες, από διάφορα πανεπιστήμια, δίνουμε ραντεβού και συζητάμε για τον αθλητισμό και την εκπαίδευση. Συμμετέχω στο συμπόσιο από το 2019».
Έχοντας τη μοναδική εμπειρία να διδάσκει την ηθική διάσταση του αθλητισμού εκεί όπου γεννήθηκε το Ολυμπιακό Ιδεώδες, αντικρίζει με ρεαλισμό τις ελλιπείς αθλητικές υποδομές της ελληνικής επαρχίας, ενώ απαντά με ειλικρίνεια στο μεγάλο δίλημμα. Κάτω από ποιες προϋποθέσεις θα άφηνε την καριέρα του στην Αμερική για να επιστρέψει μόνιμα στην πατρίδα του.
«Να ξεκινήσουμε από το μαζικό αθλητισμό, και όχι μόνο να προσελκύσουμε νέους αλλά και ανθρώπους μπορεί να είναι δύσπιστοι στην άσκηση. Χρειάζεται αναβάθμιση των αθλητικών χώρων, όχι μόνο στο Αγρίνιο, αλλά και στις κοινότητες. Δεν υπάρχει αθλητισμός κορυφής, έχουμε δυνατότητες και μεράκι, και δυστυχώς χάνουμε ταλέντα.
Σίγουρα, είναι πρόβλημα, μεγαλώνουν τα παιδιά και μετά φεύγουν και βλέπεις γερασμένα χωριά. Όταν ήμουν μικρός και πήγαινα στο ΔΑΚ, τα φιλέ στο βόλεϊ ήταν δεμένα με λάστιχα από τα παράθυρα του κλειστού. Από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο θα πρέπει να γίνουν ελκυστικές οι πόλεις να γυρίσουν όλα τα παιδιά πίσω. Οι περισσότεροι θέλουν να γυρίσουν».
«Νιώθω ξενιτεμένος»
Ο Δημήτρης διδάσκει φιλοσοφία του αθλητισμού. Έχει πολύ ενδιαφέρον όμως να ακούσετε την δική του θεωρία για τη ζωή.
«Έχω μια προσωπική φιλοσοφία όταν κάποιος σταθεί τυχερός στη ζωή του να αποκτήσει γνώσεις, δεν πρέπει να ψηλώνει τους φράχτες αλλά να μακραίνει το τραπέζι που μπορεί να κάτσει με περισσότερο κόσμο».
«Είναι σημαντικό να επιστρέφεις στην κοινωνία, να την πονάς. Νιώθω ξενιτεμένος, όσο ωραία και να είναι η ζωή στην Αμερική. Με στενοχωρεί που δεν μπορώ να κάνω στον τόπο μου αυτό που κάνω στο εξωτερικό. Χρειάζεται αναδιαμόρφωση και ανασχεδιασμός της αθλητικής ανάπτυξης σε διάφορα επίπεδα».
agriniopress.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Τι λες γι αυτό αγαπητό Ξηρόμερο