Το πραγματικό νόημα της Εξόδου: Εξοδος με όρθιες τις κάνες των όπλων, έξοδος με το δικαίωμα της συνέχισης του αγώνα

 

ΑΜΦΙΚΤΙΟΝΙΑ ΑΚΑΡΝΑΝΩΝ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΕΥΝΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ

Γράφει ο Στυλιανός Ντίνος

 

Τρία γεγονότα απομυθοποίησαν τον θρύλο της ακαταμάχητης  Οθωμανικής πολεμικής μηχανής, έδειξαν στους Ευρωπαίους (φιλέλληνες και κυρίως μη) ότι η συνήθης τακτική της παράδοσης στις πολύμηνες πολιορκίες, δεν είχαν εφαρμογή στην χώρα του Όμηρου και του Σωκράτη.....

Οι μνήμες από την πολιορκία της Βιέννης ήταν νωπές,  παρά την πάροδο ενάμιση αιώνα. Ο φόβος  των Ευρωπαίων για  μια νέα οθωμανική εκστρατεία παρέμενε ενεργός, και η μόνη ελπίδα των δυτικών ήταν να προσεγγίζουν  τον Σουλτάνο με δώρα,  συμμαχίες και παραχωρήσεις.

Στον Ελλαδικό χώρο πραγματοποιούνταν οι πολεμικές συγκρούσεις, ενώ στην Ευρώπη λάμβαναν χώρα  οι διπλωματικές μάχες. Κατά τη διάρκεια της πρώτης αλλά και της δεύτερης πολιορκίας,  οι κήρυκες της «σταθερότητας», η πολιτική των αμετάβλητων συνόρων, είχαν σοβαρά στοιχεία στους ισχυρισμούς τους. «Δείτε τον εμφύλιο πόλεμο στην Ελλάδα, σε αυτούς θα δώσουμε ανεξαρτησία;». Πρόσθετα,  τα γεγονότα   της άλωσης της Τριπολιτσιάς (πλιάτσικο πρίν και μετά,  αλλά και οι σφαγές) αποτύπωσαν μια άσχημη εικόνα της επαναστατημένης Ελλάδας.

Πρώτη πολιορκία και μέσα από τον ανύπαρκτο φράκτη της πόλης, οι  υπερασπιστές του Μεσολογγίου είχαν παραμερίσει τον εμφύλιο, που πρόσφατα είχε ξεσπάσει λόγω των  δολοπλοκιών του Μαυροκορδάτου κατά Βαρνακιώτη. Μια πολιορκία , ένα Μεσολόγγι που δεν παραδίνεται, με ένα ανήμερο θηρίο, τον  Θοδωράκη Γρίβα, αυτός  που ήταν ο επόμενος στόχος του Μαυροκορδάτου.

Στην δεύτερη πολιορκία, ο εμφύλιος ακόμα μαίνεται στην Πελοπόννησο. Οι του Μέτερνιχ κομπάζουν με τα καμώματα της διεκδίκησης εξουσίας σε ένα ανύπαρκτο κράτος. Το γνωστό Μεσολόγγι , από την διαβίωση και τον εκεί θάνατο του Μπάιρον, βρίσκεται στα πρωτοσέλιδα των ευρωπαϊκών εφημερίδων.

Ο Σουλτάνος δεν ριψοκινδυνεύει πλέον τη  φήμη της πολεμικής του μηχανής. Αν λύσει και αυτή την πολιορκία, εξαφανίζει τον φόβο των ευρωπαίων από τη κάθε στιγμή επικείμενη επίθεσή του. Από την άλλη πλευρά η  Ευρώπη (για τους δικούς της φόβους)  θ έλει ελεύθερο το Μεσολόγγι.

Η μέχρι τότε τακτική των πολύμηνων πολιορκιών στον ευρωπαϊκό χώρο ήταν η συμφωνία των πολιορκούμενων για την «ήσυχη και αναίμακτη» αποχώρηση τους. Μια αποχώρηση με σιωπηρή ή και γραπτή συμφωνία για παύση των διεκδικήσεων και των δικαιωμάτων αυτών που πολιορκούνταν».

Όμως και αυτό το δεδομένο ανατράπηκε  στο Μεσολόγγι.

Ήρθε η ημέρα της εξόδου. Έξοδος και όχι παράδοση, ως συνηθίζονταν στις τότε πολιορκίες. Άγνωστο για τους ξένους η προσπάθεια να αποδράσεις από τον χώρο  που μέχρι εκείνη την ώρα εξουσίαζες.

 Να αποδράσεις με «σηκωμένες τις κάνες των πιστολιών σου, με υψωμένες τις κόψεις των σπαθιών, με αναγνωρισμένο το δικαίωμα για συνέχιση του αγώνα».

Οι πολιορκούμενοι,  το βράδυ της εξόδου δεν έβγαλαν μέσα από τον ανύπαρκτο φράκτη τα από «πετσί και κόκαλο κορμιά τους».

Εκείνο το βράδυ απέδρασε η ελπίδα για την συνέχιση του αγώνα. Μπορεί να χάθηκαν πολλοί,  αλλά την άλλη ημέρα όσοι σώθηκαν  διατήρησαν το δικαίωμα για την συνέχιση του αγώνα.

«Οι κάνες των όπλων έμειναν όρθιες», το ράϊ δεν είχε θέση στην ψυχή αυτών που πολεμούσαν για την ελευθερία.

Η έξοδος των πολιορκούμενων του Μεσολογγίου και η φιλολογική της παρουσίαση από τους φιλέλληνες, μετατράπηκε σε πολιορκία όλων των ανθελληνικών προθέσεων της πολιτικής του Μέτερνιχ.

Μπορεί να έπεσε η «ανοχύρωτη πόλη του Μεσολογγίου» αλλά  στην Ευρώπη δημιουργήθηκαν νέα οχυρά υποστήριξης για την ανεξαρτησία της Ελλάδας.

 

ΑΜΦΙΚΤΙΟΝΙΑ ΑΚΑΡΝΑΝΩΝ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΕΥΝΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ