Δυο λόγια μόνο για το πως ξεκίνησε ως ιδέα
«Τι θα έλεγα σήμερα σε έναν νέο 18–20 ετών, που ψηφίζει για πρώτη φορά, για όσα συνέβησαν στην Ελλάδα από το 2009 και μετά;»...
Από αυτή τη σκέψη προέκυψε η ιδέα να μη γίνει ένα ιστορικό μάθημα με αριθμούς, αλλά μια ιστορία γύρω από την εμπιστοσύνη. Ο πολίτης εμπιστεύεται διαδοχικά πολιτικούς που του δίνουν μεγάλες υποσχέσεις — και στη συνέχεια βιώνει μνημόνια, φόρους, ανεργία, κλειστά καταστήματα, ανασφάλεια και απογοήτευση.
Η λογική ήταν να περάσει μέσα από διαφορετικές κυβερνήσεις και πολιτικές υποσχέσεις, χωρίς το τραγούδι να γίνει απλώς κομματική επίθεση σε έναν συγκεκριμένο πολιτικό. Το βαθύτερο θέμα ήταν ο κύκλος:
Ελπίδα → υπόσχεση → εμπιστοσύνη → διάψευση → νέα υπόσχεση → νέα διάψευση.
Το ρεφραίν αφήνει ένα τόνο αισιοδοξίας, δεν ήθελα να είναι μηδενιστικό.
Άρα, αν έπρεπε να συμπυκνώσω την αρχική ιδέα του τραγουδιού σε μία πρόταση, θα ήταν:
Να διηγηθεί σε έναν νέο που γεννήθηκε μεταξύ 2005-2020 και που ψηφίζει σήμερα για πρώτη φορά τι συνέβη στη γενιά των γονιών του στα χρόνια των Μνημονίων — όχι για να του πει τι να ψηφίσει, αλλά για να θυμίσει πόσο ακριβά μπορεί να πληρώσει ένας λαός την εμπιστοσύνη του.
Και ίσως αυτό είναι και το στοιχείο που κάνει την ιδέα ισχυρότερη: το πραγματικό θέμα του τραγουδιού δεν είναι τελικά τα Μνημόνια. Είναι η εμπιστοσύνη, η μνήμη και η ευθύνη της επόμενης γενιάς.
Δεν ξέρω ωστόσο αν ποτέ φτάσει στα αυτιά όσων θα ψηφίσουν στις επόμενες εκλογές. Κάποιος μου είπε 4 λεπτά χρόνος ενός μηνύματος είναι πολύ μεγάλος σήμερα.
Αξίζει να το ακούσουμε, να στηρίξουμε τη δημιουργική προσπάθεια ενός ανθρώπου που δεν έπαψε ποτέ να νοιάζεται και να συμμετέχει στα κοινά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Τι λες γι αυτό αγαπητό Ξηρόμερο