Η μαγειρική του εργένη
Μέρος 2ο
Σουφλέ ζυμαρικών με τυριά και κρέμα γάλακτος
Στην προηγούμενη ανάρτησή μου έγραψα για ένα φαγητό απλό και εύκολο: μελιτζάνες με σάλτσα στην κατσαρόλα.
Αυτή τη φορά θυμήθηκα ένα ακόμη φαγητό, επίσης εύκολο, που όμως εκείνες τις δεκαετίες θεωρούνταν αρκετά επίσημο. Ήταν από εκείνα τα φαγητά που μπορούσαν να σταθούν με αξιώσεις σε ένα γιορτινό ή επίσημο τραπέζι.
Σουφλέ ζυμαρικών με τυριά και κρέμα γάλακτος.
Χρησιμοποιούσα ως ζυμαρικό τις ταλιατέλες, γιατί μου άρεσαν και, κατά τη γνώμη μου, έκαναν τη δική μου απλή συνταγή πιο νόστιμη.
Βράζαμε τις ταλιατέλες στην κατσαρόλα με νερό για λίγα λεπτά, ώστε να μη βράσουν εντελώς, αφού θα συνέχιζαν το ψήσιμό τους στον φούρνο.
Τα τυριά μας ήταν ένα κίτρινο τυρί, τύπου γκούντα, μαζί με κασέρι, κεφαλοτύρι, γραβιέρα ή κεφαλογραβιέρα. Όλα τριμμένα. Στο σουφλέ προβλέπονταν ακόμη κομματάκια ζαμπόν και μπέικον.
Αφού βράζαμε τις ταλιατέλες, τις στραγγίζαμε καλά και στη συνέχεια τις στρώναμε στο πυρέξ. Ανάλογα με το βάθος του σκεύους, έκανα δύο στρώσεις ζυμαρικών. Ανάμεσά τους έβαζα μια στρώση από τα τριμμένα τυριά και τα αλλαντικά.
Στο τέλος ρίχναμε από πάνω την κρέμα γάλακτος.(Τα αλλαντικά ήταν προαιρετικά ,εγώ προτιμούσα το σουφλέ χωρίς αυτά.)
Το σουφλέ ήταν έτοιμο να μπει στον φούρνο, τον οποίο είχαμε ήδη προθερμάνει στους 200°C. (Από το 1987 και μετά, σχεδόν κάθε σπίτι και εργένη επίσης, είχε την ηλεκτρική κουζίνα πια.
Το ψήσιμο διαρκούσε πολύ λίγα λεπτά, ίσα-ίσα μέχρι να ομογενοποιηθούν τα υλικά και να ροδίσει η πάνω πλευρά. Χρειαζόταν όμως προσοχή. Έπρεπε να το παρατηρούμε συνεχώς, γιατί με το παραπάνω ψήσιμο το μείγμα μπορούσε να στεγνώσει και να χάσει την υφή που θέλαμε.
Και τότε το σουφλέ μας ήταν έτοιμο: ροδοκόκκινο και μοσχομυριστό.
Σερβιριζόταν αμέσως. Γι' αυτό και το σουφλέ δεν ήταν φαγητό που ενδεικνυόταν να προψηθεί πολύ πριν από το σερβίρισμα.
Ήταν ένα εύκολο φαγητό που μας βόλευε ως εργένηδες, αλλά χρειαζόταν και το μεράκι του για να πετύχει.
Εγώ το έφτιαχνα πάντα ως τη «σπεσιαλιτέ» μου όταν είχα καλεσμένους ή στην ονομαστική μου γιορτή. Το έφτιαχνα όμως και στη γιορτή του αδερφού μου, τις ξαδέρφης μου, αλλά και σε κάποιους φίλους που μου το ζητούσαν.
Κι ενώ για μένα ήταν ένα απλό φαγητό - τόσο απλό που πολλές φορές δεν καταλάβαινα καν αν ήταν πραγματικά καλό - οι φίλοι, οι φίλες και οι συγγενείς που το δοκίμαζαν μιλούσαν για τη «μυστική συνταγή» μου, την οποία φυσικά εγώ δεν έλεγα!
Ίσως και να υπήρχε...!!
Εγώ, πάντως, επέμενα πως το σουφλέ μου ήταν ένα απλό φαγητό και πως δεν είχε καμία σχέση με εκείνα τα περίτεχνα φαγητά που έφτιαχναν οι καλές νοικοκυρές της εποχής.
Μάλλον όμως η γνώμη των άλλων είχε κι αυτή την αξία της!
Κάπως έτσι τρώγαμε στην άγνωστη πόλη.
Μαγειρεύοντας όπως μπορούσαμε, μαθαίνοντας από ανάγκη, αυτοσχεδιάζοντας και προσπαθώντας, νέοι άνθρωποι τότε, να στεριώσουμε τη ζωή μας.
Και μέσα από αυτά τα απλά φαγητά μάθαμε, χωρίς ίσως να το καταλαβαίνουμε, να τα βγάζουμε πέρα μόνοι μας. Να στρώνουμε ένα τραπέζι, να περιμένουμε φίλους, να γιορτάζουμε τα γενέθλια και τις γιορτές μας. Να δημιουργούμε μικρές χαρές μέσα σε μια πόλη που ακόμη μας ήταν άγνωστη.
Και σήμερα, τόσα χρόνια μετά, το σουφλέ δεν έχει πια τη θέση που είχε εκείνη την εποχή στο τραπέζι της Κυριακής. Στα επίσημα γεύματα έπαψε να είναι πρωταγωνιστής.
Έμεινε όμως στη μνήμη.
Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο σημαντικό.
Τελικά κάποιες γεύσεις δεν τις θυμόμαστε μόνο για το τι περιείχαν. Τις θυμόμαστε για το πότε, το πού και με ποιους τις φάγαμε.
Κι αυτό το σουφλέ, για μένα, έχει μέσα του ένα μικρό κομμάτι από εκείνη την άγνωστη Αθήνα. Από τα πρώτα μας βήματα, από τις πρώτες παρέες, τις γιορτές, τα τραπέζια και εκείνα τα χρόνια που προσπαθούσαμε, ο καθένας με τον τρόπο του, να βρούμε τον δρόμο μας και να στεριώσουμε τη ζωή μας.
Ισως τελικά γι' αυτό να ήταν τόσο νόστιμο.
Παναγιώτης Ηλ. Χολής
Αύγουστος 2026.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Τι λες γι αυτό αγαπητό Ξηρόμερο