Δήλωση Μίλτου Ζαμπάρα για την ανεξαρτητοποιηση του

Δεν ήρθα με στρωμένο δρόμο. Δεν ήρθα ουρανοκατέβατος. Ό,τι έχω στη ζωή μου το έχω χτίσει με κόπο, με σπουδή, με επιμονή. Διδακτορικό, ακαδημαϊκή και ερευνητική πορεία, χρόνια προσπάθειας βήμα το βήμα....

Μπήκα στην πολιτική για να αλλάξω την πατρίδα μου. Από τα σπλάχνα της κοινωνίας, ζω και περπατώ εκεί που αναπνέει η κοινωνία. Εκεί που τα προβλήματα δεν είναι στατιστικές αλλά πρόσωπα.

Το 2023 οι πολίτες της Αιτωλοακαρνανίας με εξέλεξαν βουλευτή στο πλευρό του Αλέξη Τσίπρα. Παρότι ήμουν από τους νεότερους, δεν άφησα την ηλικία να γίνει δικαιολογία. Στάθηκα στους 10 πιο δραστήριους βουλευτές από τους 300, πρώτος σε παρεμβάσεις και ερωτήσεις και μάχες για τον τόπο μου. Συγκρούστηκα με ό,τι πάει πίσω την Αιτωλοακαρνανία, πολλές φορές μόνος μου. Έδινα αξία στο αξίωμα. Όχι το αξίωμα σε μένα.

Αυτός ο απολογισμός δεν γίνεται για αυτοπροβολή. Γίνεται από σεβασμό σε αυτούς που με εμπιστεύτηκαν. Σε αυτούς οφείλω να λογοδοτώ.

Παρά τις δυσκολίες που γνώρισε ο χώρος, παρέμεινα και δούλεψα. Με μανίκια σηκωμένα και σταθερή πεποίθηση: ότι μόνο μια μεγάλη, ενιαία προοδευτική παράταξη μπορεί διώξει τον Μητσοτάκη.

Η απόφασή μου να αποχωρήσω από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν ούτε εύκολη ούτε ανώδυνη. Ήταν μια απόφαση για να μπορέσω να παραμείνω χρήσιμος στην κοινωνία εκεί που οι πολίτες με εμπιστεύτηκαν. Τίποτα άλλο δεν μετράει περισσότερο.

Θα παραμείνω ενεργός, η φωνή της Αιτωλοακαρνανίας, και θα συνεχίσω να δίνω μάχες μέσα και έξω από τη Βουλή. Για τον αγρότη που παλεύει να επιβιώσει. Για τον νέο επιστήμονα που έχει ήδη τη βαλίτσα στο χέρι. Για τον άνθρωπο του μόχθου που φτάνει ο μισθός μέχρι τις 15 του μήνα. Για κάθε πρόβλημα που έχει πρόσωπο. Για κάθε αδιέξοδο που ζητά λύση.

Επιπλέον, θα διαθέσω τη βουλευτική μου αποζημίωση σε φορείς ασθενών και συλλόγους της Αιτωλοακαρνανίας που το έχουν πραγματικά ανάγκη.

Ευχαριστώ κάθε πολίτη της Αιτωλοακαρνανίας που με εμπιστεύεται. Τους χρωστώ αυτή την εμπιστοσύνη και θα συνεχίσω να την αποπληρώνω.

Με μόνη σταθερά την κοινωνία.

Κι όπως λέει ο Λεξ, είμαι ακόμα εκείνο το παιδί που αντέχει.