Ο Μυστικός Δείπνος, η Θεία Λειτουργία είναι η αποκατάσταση της ζωής ως Ευχαριστία και Κοινωνία με τον Θεό

 Του Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνού

 

«Τῇ μυστικῇ ἐν φόβῳ τραπέζῃ προσεγγίσαντες πάντες,

 καθαραῖς ταῖς ψυχαῖς, τὸν ἄρτον ὑποδεξώμεθα»

 

Την Μεγάλη Πέμπτη οι Πατέρες μας, μάς παρέδωσαν να εορτάζουμε τέσσερα γεγονότα: τον ιερό Νιπτήρα, τον Μυστικό Δείπνο, την υπερφυά προσευχή και ακόμη την προδοσία του Ιούδα. Το βαθύτερο νόημα αυτών των γεγονότων, είναι η αγάπη.....

Ο Μυστικός Δείπνος, ιδιαιτέρως, είναι η εσχατολογική αποκάλυψη της σωτηριώδους αγάπης του Θεού για τον άνθρωπο, της αγάπης, που είναι η καρδιά της σωτηρίας. Η προδοσία του Ιούδα, από την άλλη, αποκαλύπτει ότι η αμαρτία, ο θάνατος και η αυτοκαταστροφή οφείλονται επίσης στην αγάπη· αλλά σε μία άλλη αγάπη καταστροφική, μία αγάπη που διαιρεί, διαλύει και οδηγεί εκεί που κάθε άλλο, παρά αγάπη κυριαρχεί. Τα αργύρια, τα χρήματα εδώ, αντιπροσωπεύουν όλες τις διεστραμμένες και καταστρεπτικές αγάπες, που οδηγούν τον άνθρωπο στην άρνηση του Θεού.

Αυτός, λοιπόν, ο Δεσπότης Χριστός, ο Κύριος των πάντων, ο ενανθρωπήσας Θεός, μάς παρέχει μία μοναδική φιλοξενία. Δεν έχει τρόφιμα φθαρτά. Δεν παραθέτει εδέσματα ευτελή. Μας παρέχει τροφή ασύγκριτη, ανυπέρβλητη, μοναδική. Είναι το Σώμα Του, που θυσιάσθηκε στον Σταυρό και το Αίμα Του, που χύθηκε για να ξεπλύνει τον βόρβορο της ψυχής μας. Με αυτό το Πανάγιο και άσπιλο Σώμα και Αίμα Του, μας φιλοξενεί σε κάθε Θεία Λειτουργία.

Μέσα στον κήπο της Εδέμ, για να ζήσει ο άνθρωπος έπρεπε να θρέφεται,  ώστε να συμμετέχει στην ζωή του κόσμου. Έτσι, ο κόσμος ήταν μία θεία αγάπη που έγινε τροφή, έγινε σώμα του ανθρώπου. Και όντας ζωντανός, δηλαδή συμμετέχοντας στον κόσμο, ο άνθρωπος έπρεπε να ζει και σε κοινωνία με τον Θεό, να βρει νόημα στον Θεό, να βρει σ’ Αυτόν το περιεχόμενο και το τέλος της ζωής του. Αυτός ήταν ο Παράδεισος. Η ζωή στον Παράδεισο ήταν, πραγματικά, ευχαριστιακή.

Με την αμαρτία όμως, ο άνθρωπος έχασε αυτήν την ευχαριστιακή ζωή. Την έχασε, γιατί έπαψε να βλέπει τον κόσμο ως μέσο επικοινωνίας με τον Θεό και την ζωή του ως ευχαριστία, ως λατρεία και ευγνωμοσύνη προς τον Θεό. Αγάπησε τον εαυτό του για τον εαυτό του, και τον κόσμο για τον κόσμο. Έκανε τον εαυτό του και τον κόσμο αυτοσκοπό. Αγάπησε τόσο τον εαυτό του, ώστε τον έκανε το κέντρο, το περιεχόμενο και το τέλος της ύπαρξής του.

Με άλλα λόγια, όταν ο Θεός δεν αποτελεί πια το αληθινό περιεχόμενο και το νόημα της ζωής του κόσμου, παύουν να ικανοποιούνται η πείνα, η δίψα και όλες οι ανάγκες του ανθρώπου, γιατί ο κόσμος δεν έχει αυτοζωή. Ο άνθρωπος, αντί να βρει ζωή σ’ αυτόν τον κόσμο, και στην τροφή που του προσφέρει ο κόσμος, τελικά βρήκε τον θάνατο.

Στο πρόσωπο του ενανθρωπήσαντος Χριστού, όμως, αποκαλύφθηκε η αληθινή ζωή, η οποία είχε αρχικά δοθεί στον άνθρωπο ως πλήρης και τέλεια Ευχαριστία, ως πλήρης και τέλεια κοινωνία με τον Θεό. Ο Θεάνθρωπος Χριστός αρνήθηκε τον βασικό ανθρώπινο πειρασμό, να ζήσει «επ’ άρτω μόνο».

Ο Χριστός προσφέρει τον Εαυτό Του ως την αληθινή, την ουσιαστική τροφή του ανθρώπου, γιατί η ζωή του Χριστού είναι η αληθινή ζωή. Έτσι, η κίνηση της Θείας Αγάπης που είχε αρχίσει στον Παράδεισο με την προσφορά του Θεού, «από παντός ξύλου εν τω Παραδείσω βρώσει φάγη» (γιατί τροφή, είναι η ζωή του ανθρώπου) φτάνει τώρα στην αποκορύφωσή της, με εκείνο το θεϊκό «λάβετε, φάγετε, τούτο εστί το σώμα μου…» (γιατί ο Θεός, είναι η ζωή του ανθρώπου). Ο Μυστικός Δείπνος, η Θεία Λειτουργία λοιπόν, είναι η αποκατάσταση του Παραδείσου της τρυφής, η αποκατάσταση της ζωής ως Ευχαριστία και Κοινωνία με τον Θεό.

Χριστιανός, επομένως, σημαίνει να βλέπεις και να ακολουθείς τον Χριστό, μέσα σε ευχαριστιακά, δηλαδή, εκκλησιαστικά πλαίσια, ιδιαιτέρως με την ορθή μετοχή μας στην Θεία Λειτουργία, στο Σώμα και το Αίμα του Χριστού, ζώντας πάντοτε την ταπεινή αγάπη Του. Κάθε τι διαφορετικό, σημαίνει έκπτωση στην δολιότητα του Ιούδα.