Βόνιτσα 1994-2005 «Το Πλοίο της Αγάπης» -Γράφει ο Στυλιανός Ντίνος

 

Γράφει ο Στυλιανός Ντίνος

Βόνιτσα 1994-2005

«Το Πλοίο της Αγάπης»

Ποιος από τους συνομήλικές μας δεν ταξίδευσε με το «Πλοίο τη Αγάπης» στα ήρεμα νερά του Αμβρακικού κόλπου;....

Ποιος δεν έζησε τη ζωντάνια της νεολαίας, που ξεσήκωνε ακόμη  και τους ηλικιωμένους ταξιδιώτες; Το κατάστρωμα του πλοίου ήταν μια πίστα για κάθε είδους χορό.  Το πλοίο πριν ξεπροβάλλει σε κάθε προορισμό του,  γινόταν αντιληπτό από τη μουσική και τις χαρούμενες φωνές των επιβατών.

Ήταν το έτος 1994,  όταν ένας από τους τόσους ναυτικούς της Βόνιτσας επιχείρησε αυτό που τότε ήταν αδιανόητο για τις μεγάλες γειτονικές πόλεις. Με όσα χρήματα είχε αποταμιεύσει στα πολλά χρόνια εργασίας του ως ναυτικός, και με συνεταίρο τον αδελφό του , τον Παντελή,  έδωσαν εντολή για την ναυπήγηση πλοίου χωρητικότητας μέχρι και 50 ατόμων. Οι προδιαγραφές του ήταν για εκδρομικό σκάφος, με τουαλέτα και ότι μπορούσε να χρειαστεί σε ώρα ανάγκης ο κάθε επιβάτης. Το πλοίο τέθηκε στην γραμμή Βόνιτσα- Ανατολικό Καλαμίτσι (πλαζ Μυρταρίου) – Δαφνιάς (πλαζ Παναγιάς). Τα δρομολόγια άρχιζαν το πρωί στις 10 πμ και εκτελούνταν ανά μία ώρα μέχρι τις 5 μμ. Επίσης μετά τις 6 μμ πραγματοποιούταν  (όχι σε καθημερινή βάση) περιήγηση στα νησιά του Αμβρακικού κόλπου.

Η τιμή του εισιτηρίου ήταν μικρή και προσιτή σε όλους,  και γι’ αυτό σε κάθε δρομολόγιό του το «Πλοίο της Αγάπης»  ήταν γεμάτο.

Πλοίο Αγάπης. Δεν ήταν μόνο η ονομασία που είχε επικρατήσει. Ήταν στην πραγματικότητα ο χώρος που αναπτύχθηκαν οι περισσότερες σχέσεις τόσο στην νεολαία της περιοχής , όσο και στους μεσήλικες, που ήταν άγαμοι ή είχαν μείνει μόνοι τους μετά από ένα αποτυχημένο γάμο ή θάνατο συζύγου.

Ιδιοκτήτης και καπετάνιος του «Πλοίου της Αγάπης»  ο Αναστάσιος Καβέλης. Βονιτσάνος στη καταγωγή, από μια φτωχική οικογένεια του Κόκκινου (η παλιά βενέτικη κοντράδα του chocini). Οι  λίγες γνώσεις που είχε από το Δημοτικό δεν τον εμπόδισαν να έχει ανοικτά τα μάτια του στα μακρινά ταξίδια που έκανε  σαν ναυτικός. Έβλεπε και εκτιμούσε, έβλεπε και αξιολογούσε. Αυτό που δεν είχαν τολμήσει άλλοι της περιοχής, με χρήμα και γνώσεις, το τόλμησε ο Τάσος. Μαζί με τον αδελφό του τον Παντελή πήραν την μεγάλη απόφαση.

Η επίσημη ονομασία του πλοίου ήταν «ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ», η προστάτιδα της συνοικίας του Κόκκινου, η εκκλησία του Μεσαιωνικού Κάστρου της πόλης.   Όμως σε όλους μας έμεινε με την ονομασία «Το Πλοίο της Αγάπης».

 

Για δώδεκα έτη το «Πλοίο της Αγάπης» ήταν εκεί στην παραδοσιακή προβλήτα της Βόνιτσας να περιμένει τους επιβάτες,  όχι μόνο για το ταξίδι στις πλάζ του Αμβρακικού, αλλά κυρίως για την διασκέδαση μέσα στο πλοίο.  Κάποιοι δεν κατέβαιναν από το πλοίο, όταν αυτό επέστρεφε στη Βόνιτσα, αλλά του έλεγαν «Τάσο συνεχίζουμε…».

Τα δρομολόγια από στις 1 μέχρι και τις 5 (στις 6 επιστροφή στη Βόνιτσα)  ήταν αποκλειστικά της νεολαίας. Οι περισσότεροι είχαν μαζί τους και το cd με τη μουσική που ήθελε η παρέα. Ο ήχος στη διαπασών και το κατάστρωμα του «Πλοίου της Αγάπης»  να είναι μια θαλάσσια ντισκοτέκ.

 Ο Τάσος διατήρησε το εισιτήριο σε χαμηλή τιμή, ώστε σε όλους να είναι προσιτό το ταξίδι, και προπαντός  όταν οι ταξιδιώτες ήταν ολόκληρη οικογένεια. Ήρθε η δύσκολη εποχή με τις αυξήσεις των καυσίμων αλλά και με τα αυξημένα παράβολα της ναυσιπλοΐας. Ο Τάσος ζήτησε μια αξιόπιστη οικονομική ενίσχυση από την τοπική αυτοδιοίκηση της Βόνιτσας. Δεν υπήρξε ανταπόκριση. Κράτησε ακόμη για ένα χρόνο, όπου τα έσοδα δεν κάλυπταν ούτε την δική του προσωπική απασχόληση.

Το «Πλοίο της Αγάπης»  πουλήθηκε στην Αλβανία για αλιεία. Τόσο δυνατό σκαρί ήταν η κατασκευή που είχε πληρώσει ο Τάσος,  που ακόμα και σήμερα το τότε «Πλοίο της Αγάπης»  βγαίνει στα κύματα της Αδριατικής θάλασσας.

Τάσο, Παντελή,  σας οφείλουμε πολλά…

 

ΑΜΦΙΚΤΙΟΝΙΑ ΑΚΑΡΝΑΝΩΝ