Υπάρχουν πρωινά που δεν τα μετράει ο χρόνος, αλλά η ψυχή....
Στη Χώρα της Βόνιτσας, ο Αμβρακικός ανασαίνει γαλήνια, σαν να μην τον αγγίζει η βιασύνη του κόσμου. Οι βάρκες, δεμένες στο μικρό λιμάνι, κρατούν στα σπλάχνα τους τα δίχτυα και τις προσδοκίες των ανθρώπων που ζουν μαζί με τη θάλασσα. Άλλες ακουμπισμένες στη στεριά, ανανεώνουν τις δυνάμεις τους, για να συνεχίσουν το ταξίδι τους.
Το ποταμάκι κυλά αθόρυβα και το ξύλινο γεφυράκι ενώνει τις όχθες, όπως οι μνήμες ενώνουν το χθες με το σήμερα. Ένας νεαρός ψαράς το διαβαίνει με ήρεμο βήμα κουβαλώντας όνειρα τόσο παλιά όσο και τα νερά που τον περιμένουν.
Και ο ήλιος… ανεβαίνει σιγά σιγά, σκορπίζοντας φως πάνω στο λιμάνι, στα νερά, στις βάρκες και στις καρδιές. Γιατί υπάρχουν τόποι που δεν τους επισκέπτεσαι απλώς τους αφήνεις να γίνουν κομμάτι σου.
Κουτουρίνης Μιχαήλ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Τι λες γι αυτό αγαπητό Ξηρόμερο