Τα τρώω σιγά σιγά, για να κρατήσει η απόλαυση πολλές μέρες. Αυτές οι γεύσεις είναι μνήμες, άνθρωποι, τόπος και αγάπη και όχι ένα απλό φαγητό..
πηγη Panos Cholis
«Δεν ήταν τα γεμιστά και η κολοκυθόπιτα… ήταν η μάνα μου»
Δεν είναι κάτι «φοβερό, με την έννοια που το εννοεί η εποχή μας, και το γράφω συνειδητά. Γιατί εδώ δεν είναι μόνο η γεύση. Είναι το συναίσθημα που κουβαλάει όλη αυτή η διαδικασία, είναι η παράδοση, η αγάπη και ο τρόπος που φτιάχτηκαν.
Καλά τα γεμιστά της Πολίτισσας συζύγου μου, καλή η κολοκυθόπιτα της άλλης μου αδερφής, της Όλγας. Όμως τα γεμιστά και η κολοκυθόπιτα της Αγγελικής δεν περιγράφονται.
Με τα αρώματά τους, το λαδάκι και το τυρί παραγωγής της, με τα μυρωδικά της, με τα αγνά υλικά από τον κήπο της, με το φύλλο που άνοιξε με τα χέρια της, με το ψήσιμο στα κάρβουνα και με όλη τη φροντίδα που έβαλε μέσα τους, μου θύμισαν τη μάνα μου.
Εκείνη που τα έφτιαχνε συχνά, μετά τον καπνό και τις άλλες δουλειές του χωριού, με τα χέρια της κουρασμένα αλλά πάντα γεμάτα αγάπη.
Τα τρώω σιγά σιγά, για να κρατήσει η απόλαυση πολλές μέρες. Αυτές οι γεύσεις είναι μνήμες, άνθρωποι, τόπος και αγάπη και όχι ένα απλό φαγητό..
Είναι μια μικρή αποτοξίνωση από τα προκατασκευασμένα της πόλης και της εποχής μας.
Είμαι τυχερός… και αυτή είναι η αλήθεια.
Γιατί τελικά αυτό που μένει δεν είναι το φαγητό που τελειώνει, αλλά η τύχη να υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που σου στέλνουν ένα ταψί και μαζί του σου στέλνουν την αγάπη τους, την σκέψη τους και ένα κομμάτι από το σπίτι που μεγάλωσες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Τι λες γι αυτό αγαπητό Ξηρόμερο