Οι πρόσφατες κινητοποιήσεις των αγροτών στην Αιτωλοακαρνανία δεν αποτελούν ένα μεμονωμένο γεγονός ούτε μια συγκυριακή αντίδραση. Είναι το αποτέλεσμα μιας συσσωρευμένης πίεσης που βιώνει ο αγροτικός κόσμος και μιας αγροτικής πολιτικής που αποφεύγει να απαντήσει στο βασικό ερώτημα: πώς μπορεί ο παραγωγός να ζήσει αξιοπρεπώς από τη δουλειά του....
Στην Αιτωλοακαρνανία, έναν νομό με ισχυρή παρουσία στον πρωτογενή τομέα αλλά χαμηλή προστιθέμενη αξία στην παραγωγή, το πρόβλημα δεν περιορίζεται στο αυξημένο κόστος καλλιέργειας. Το βαθύτερο ζήτημα είναι η απουσία ενός συνολικού στρατηγικού σχεδίου.
Χρειάζεται σαφής προσανατολισμός της παραγωγής: τι παράγουμε, με ποια ποιοτικά χαρακτηριστικά, για ποιες αγορές και με ποιους όρους, ώστε ο κόπος του παραγωγού να έχει προβλέψιμο αποτέλεσμα.
Η αγροτική πολιτική των τελευταίων ετών κινήθηκε κυρίως στη λογική των οικονομικών ενισχύσεων, συχνά υπό την πίεση κινητοποιήσεων ή έκτακτων συνθηκών. Αυτή η προσέγγιση, όμως, δεν δημιουργεί προοπτική. Συντηρεί την εξάρτηση και δεν επιτρέπει στον αγρότη να λειτουργήσει ως επαγγελματίας με σταθερό εισόδημα και στοιχειώδη δυνατότητα προγραμματισμού.
Εδώ χρειάζεται μια ουσιαστική αλλαγή κατεύθυνσης.
Μια σοβαρή εθνική στρατηγική για τον πρωτογενή τομέα, που θα λαμβάνει υπόψη τις ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής και θα μεταφράζεται σε συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές.
Πρώτον, απαιτείται σύνδεση της παραγωγής με πραγματικές αγορές και ενίσχυση της ποιότητας και της πιστοποίησης των προϊόντων, ώστε να αυξάνεται η προστιθέμενη αξία και όχι απλώς ο όγκος. Η παραγωγή πρέπει να αποκτήσει ξεκάθαρο προσανατολισμό: να ξέρει ο αγρότης τι παράγει, για ποιον το παράγει και με ποιους όρους, ώστε η ποιότητα και η προσπάθειά του να μεταφράζονται σε πραγματικό εισόδημα και όχι να εξαρτώνται κάθε φορά από τις συγκυρίες.
Δεύτερον, τα συλλογικά σχήματα και οι συνεταιρισμοί χρειάζονται πραγματική στήριξη, με κανόνες, διαφάνεια και έλεγχο. Όχι ως τυπικά εργαλεία απορρόφησης επιδοτήσεων, αλλά ως μηχανισμοί διαπραγμάτευσης, μείωσης κόστους και πρόσβασης στις αγορές.
Τρίτον, το κόστος παραγωγής –ιδίως σε ενέργεια και εφόδια– πρέπει να αντιμετωπιστεί δομικά και όχι ευκαιριακά. Με πολιτικές που μειώνουν την αβεβαιότητα στο κόστος και στο εισόδημα και επιτρέπουν στον αγρότη να προγραμματίζει τη δουλειά του, όχι να επιβιώνει από χρονιά σε χρονιά.
Οι κινητοποιήσεις των αγροτών είναι δίκαιες. Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι απλώς να εκτονωθούν. Είναι να αποτελέσουν αφετηρία για μια ουσιαστική επανεκκίνηση της αγροτικής πολιτικής, με σχέδιο, ευθύνη και σεβασμό στον άνθρωπο της παραγωγής.
Αν θέλουμε μια περιφέρεια ζωντανή, με παραγωγικούς ανθρώπους και κοινωνική συνοχή, ο πρωτογενής τομέας δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα προς διαχείριση, αλλά ως στρατηγική επιλογή για το μέλλον.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Τι λες γι αυτό αγαπητό Ξηρόμερο