Μίλτος Ζαμπάρας: Η αλιεία σβήνει και δεν αντέχει άλλη αναμονή

Ερώτηση του Βουλευτή Αιτωλοακαρνανίας Μίλτου Ζαμπάρα προς τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης για το κόστος, τον στόλο και τη νέα ΚΑλΠ 2028–2034....

Τα καΐκια μένουν δεμένα. Το καύσιμο είναι πανάκριβο, ο εξοπλισμός κοστίζει όλο και περισσότερο, τα δίχτυα γυρίζουν σκισμένα. Και ο ψαράς αναρωτιέται αν αξίζει να ξαναβγεί.

Αυτή είναι σήμερα η εικόνα της ελληνικής αλιείας. Για το λόγο αυτό, ο Βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας Μίλτος Ζαμπάρας με κοινοβουλευτική παρέμβαση προς τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, ζητά άμεσα μέτρα και σχέδιο.

Όλο και περισσότεροι επαγγελματίες ακινητοποιούν τα σκάφη τους ή εγκαταλείπουν. Πρώτη πληρώνει η μικρή παράκτια αλιεία, η ραχοκοκαλιά των νησιών και των παράκτιων χωριών. Ο στόλος γερνά. Οι νέοι δεν έρχονται.

Την ίδια ώρα η συζήτηση ανοίγει σχετικά με τη νέα Κοινή Αλιευτική Πολιτική 2028–2034. Με ποιο τρόπο θα είναι έτοιμη η χώρα να την αξιοποιήσει; Ή τα χρήματα θα μείνουν στα χαρτιά;

«Ο ψαράς ζητά να βγαίνει στη θάλασσα χωρίς να δουλεύει με ζημιά. Τα ευρωπαϊκά κονδύλια δεν έχουν καμία αξία αν δεν φτάσουν στο καΐκι», σημειώνει ο Μιλτιάδης Ζαμπάρας.

Ο Βουλευτής ζητά από την κυβέρνηση να απαντήσει:

• Ποια άμεσα μέτρα θα πάρει για το κόστος καυσίμων και λειτουργίας των σκαφών;

• Ποιο εθνικό σχέδιο θα καταρτίσει για τη νέα ΚΑλΠ, ώστε οι πόροι για νέα σκάφη και κινητήρες να φτάσουν στους Έλληνες αλιείς;

• Πώς θα εξασφαλίσει ότι η μικρή παράκτια αλιεία θα έχει πραγματική πρόσβαση στη χρηματοδότηση;

• Θα θεσπίσει μόνιμο μηχανισμό αποζημίωσης για τις ζημιές από λαγοκέφαλους και άλλα είδη, και με ποιο χρονοδιάγραμμα;

• Ποια στρατηγική έχει για να έρθουν νέοι στο επάγγελμα και να μείνει το ελληνικό ψάρι στον ελληνικό πάγκο;

Όταν σβήνει η μηχανή ενός καϊκιού, δεν χάνεται μόνο ένα μεροκάματο. Χάνεται ένα κομμάτι από τη ζωή του τόπου.