πηγη :xiromero.gr
Με αφορμή το πρόσφατο δημοσίευμα του ΜΥΤΙΚΑΣ PRESS σχετικά με τον εθελοντισμό, τις δωρεές και τη δημόσια προβολή των ανθρώπων που προσφέρουν, αισθανόμαστε την ανάγκη να καταθέσουμε έναν διαφορετικό —και ίσως πιο ξεκάθαρο— προβληματισμό....
Για να μην παρεξηγούμαστε από την αρχή:
Η ανώνυμη προσφορά είναι πράξη υψηλής αξίας.
Υπάρχουν άνθρωποι που βοηθούν χωρίς να το μάθει κανείς. Δίνουν χρήματα, τρόφιμα, χρόνο και προσωπική εργασία χωρίς φωτογραφίες, χωρίς αναρτήσεις και χωρίς δημόσιες ευχαριστίες.
Αυτό είναι επιλογή τους και ασφαλώς αξίζει κάθε σεβασμό.
Όμως το ερώτημα είναι άλλο:
Γιατί πρέπει να θεωρείται προβληματικό όταν η κοινωνία επιλέγει να αναγνωρίσει δημόσια έναν άνθρωπο που προσέφερε;
Πότε ακριβώς το δημόσιο «ευχαριστώ» μετατράπηκε σε διαφήμιση;
Πότε η ηθική επιβράβευση μιας καλής πράξης θεωρήθηκε ύποπτη;
Και κυρίως:
Ποιον ωφελεί μια κοινωνία που θεωρεί ότι πρέπει να σωπαίνει όταν κάποιος προσφέρει;
Ας δούμε δύο πολύ πρόσφατα παραδείγματα.
Στον Αστακό, υπήρξε δημόσια ευχαριστία προς τον επιχειρηματία και χορηγό Απόστολο Πανταζή, για τη συμβολή του σε μια σημαντική διοργάνωση που, σύμφωνα με όσα καταγράφηκαν, είχε θετικό αντίκτυπο στην τοπική οικονομία.
Δεν ήταν διαφήμιση.
Ήταν αναγνώριση.
Ήταν ένα δημόσιο «ευχαριστώ» προς έναν άνθρωπο που συνέβαλε.
Αντίστοιχα, λίγες ημέρες αργότερα, η Ιερά Μονή Προυσού προσέφερε 600 λίτρα ελαιόλαδο στο Κοινωνικό Παντοπωλείο του Δήμου Θέρμου.
Η προσφορά έγινε γνωστή.
Δημοσιοποιήθηκε.
Αναγνωρίστηκε.
Και πολύ σωστά.
Θα έπρεπε άραγε να μείνει κρυφή;
Θα έπρεπε ο Δήμος να παραλάβει μια τόσο σημαντική προσφορά και να μη μιλήσει ποτέ γι' αυτήν;
Και αν ναι, γιατί;
Για να αποδείξει ότι η ευγνωμοσύνη πρέπει να ασκείται μόνο σιωπηλά;
Ας μην μπερδεύουμε λοιπόν δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα.
Άλλο κάποιος να απαιτεί δημοσιότητα για την προσφορά του και άλλο η κοινωνία να επιλέγει να ευχαριστήσει δημόσια εκείνον που συνέβαλε.
Η διαφορά είναι τεράστια.
Και είναι λάθος να αντιμετωπίζουμε κάθε δημόσια αναφορά σε μια δωρεά ή μια εθελοντική πράξη σαν να κρύβει υποχρεωτικά προσωπική σκοπιμότητα.
Γιατί με αυτή τη λογική, θα έπρεπε να σταματήσουμε να ευχαριστούμε χορηγούς.
Να μη δημοσιοποιούμε δωρεές.
Να μην αναφέρουμε ποτέ εθελοντές.
Να μη λέμε ούτε μία καλή κουβέντα για όσους βοηθούν.
Μια κοινωνία όμως που δεν αναγνωρίζει την προσφορά, κινδυνεύει να την θεωρήσει δεδομένη.
Και η προσφορά δεν είναι δεδομένη.
Ο άνθρωπος που διαθέτει από το υστέρημά του, ο επιχειρηματίας που στηρίζει μια διοργάνωση, ο εθελοντής που αφιερώνει τον χρόνο του, ο φορέας που προσφέρει αγαθά σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη, δεν είναι υποχρεωμένος να το κάνει.
Το κάνει επειδή επιλέγει να προσφέρει.
Και αυτή η επιλογή αξίζει τουλάχιστον την ηθική ανταμοιβή της αναγνώρισης.
Δεν χρειάζονται μετάλλια.
Δεν χρειάζονται αγάλματα.
Δεν χρειάζονται υπερβολές.
Χρειάζεται όμως κάτι απλό:
Να μη θεωρούμε δεδομένο το καλό που κάνει κάποιος.
Ένα δημόσιο «ευχαριστώ» δεν αγοράζει την προσφορά.
Δεν μειώνει την αξία της.
Δεν την εμπορευματοποιεί.
Αντίθετα, δείχνει ότι η κοινωνία βλέπει, καταλαβαίνει και εκτιμά.
Και ίσως αυτή η αναγνώριση να αποτελέσει το παράδειγμα για κάποιον ακόμη να κάνει το ίδιο.
Γιατί η προσφορά είναι μεταδοτική.
Όπως μεταδοτική είναι και η αδιαφορία.
Το ποια από τις δύο θα επιλέξουμε να ενισχύσουμε, είναι τελικά υπόθεση ολόκληρης της κοινωνίας.
Ας σεβόμαστε λοιπόν απόλυτα εκείνους που επιλέγουν να προσφέρουν ανώνυμα.
Αλλά ας μην επιχειρούμε να παρουσιάσουμε ως κάτι μεμπτό τη δημόσια αναγνώριση μιας προσφοράς.
Γιατί υπάρχει μια μεγάλη αλήθεια που δεν πρέπει να ξεχνάμε:
**Οι άνθρωποι που προσφέρουν μπορεί να μη ζητούν ανταμοιβή.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν αξίζουν την ηθική ανταμοιβή ενός δημόσιου «ευχαριστώ».**
Και τελικά, ίσως αυτό να είναι το πραγματικό ζητούμενο:
**Όχι να αποφασίζουμε εμείς ποιος αξίζει προβολή και ποιος όχι.
Αλλά να μάθουμε, ως κοινωνία, να αναγνωρίζουμε και να τιμούμε την προσφορά.**
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Τι λες γι αυτό αγαπητό Ξηρόμερο