Ήταν η πλέον μαζική εξόρμηση ως τώρα
Πεζοπορία τέταρτη στο δάσος το αρχαίο
ίσως μες στην πατρίδα μας να ’ναι το κορυφαίο.
Το δάσος που ήταν κάποτε πηγή οικονομίας
σε δυο τομείς της Βαφικής και της Βυρσοδεψίας.
Το δάσος της Βελανιδιάς που εντυπωσιάζει
και στοργικά Αγράμπελο και Πρόδρομο αγκαλιάζει.
Των δυο χωριών οι Σύλλογοι ενώθηκαν μαζί μας
γίναν του Περιηγητικού Συλλόγου οι ξεναγοί μας.
Αφετηρία ο Πρόδρομος, βάδην κατά ομάδες
μας συνοδεύαν οι άυλες Νύμφες Αμαδρυάδες.
που τραγουδούσανε γλυκά ίδια με τις σειρήνες
μα ένα πικρό παράπονο είχαν μ’ εμάς εκείνες.
Μας είπαν ¨προστατέψτε το, το Βελανιδοδάσος
που συντοπίτες άφρονες ξυλεύουνε με θράσος¨.
Κάτσαμε, συζητήσαμε στον ίσκιο τον ζωογόνο∙
το δάσος ν’ αναδείξουμε, είπαμε, συν τω χρόνω.
Ο Δήμαρχος εξήγησε ποιες είν’ οι ενέργειές του
(κοιλίτσα μεν, μα αθλητικές ήταν οι δρασκελιές του).
Τέλος, στο Αγράμπελο είδαμε Μουσείο Λαογραφίας
μια κιβωτό διάσωσης της ντόπιας ιστορίας.
Εύγε σ’ αυτούς που το ’στησαν, σ’ όσους το διατηρούνε
κι οι κάτοικοι το σέβονται και εμπράκτως το τιμούνε.
Οι εντυπώσεις άριστες, και η φιλοξενία,
η ραβανή τους πιο γλυκιά μες στην Ακαρνανία.
Υπήρχε και διευκόλυνση για αναξιοπαθούντες
όχημα διαθέσανε για τους βραδυπορούντες.
Βέβαια αυτός που ανέλαβε τ’ αμάξι να οδηγήσει
ήταν κάποιος που δεν μπορεί πολύ να περπατήσει.
Οι μπίρες τον βαρύνανε, κοψίδια με λιπάκια
για τ’ όνομά του ρώτησα, τον λένε Τσέλιο Γάκια.
Υ.Γ.
Καλύτερα να μου ’ριχναν στο μέτωπο μια πέτρα
από το να με λοιδορούν που ’κλεψα χίλια μέτρα.
Είπανε πως κατάντησα ¨άτομο γηραλέον¨
το σκύλο για κατούρημα θα τον πηγαίνω πλέον.
Και άλλα ψιθυρίσανε μα το περνάω στο ντούκου
ρίξαν υπονοούμενα πως δεν μου κάνει ¨κούκου¨.
arisbitsoris.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Τι λες γι αυτό αγαπητό Ξηρόμερο