Πώς η Ουάσιγκτον έφτασε στο σημείο να απαγορεύσει οριστικά την υδατοκαλλιέργεια σε θαλάσσιους κλωβούς δικτύων;..
Όταν εκτρεφόμενα ψάρια διαφεύγουν από τις μονάδες, οι επιπτώσεις δεν παραμένουν μέσα στους κλωβούς. Το 2017, μια μεγάλη διαφυγή εκτρεφόμενου σολομού του Ατλαντικού στον Βορειοδυτικό Ειρηνικό αποτέλεσε σημείο καμπής στη δημόσια συζήτηση γύρω από τις ιχθυοκαλλιέργειες ανοιχτού τύπου με θαλάσσιους κλωβούς.
Τοπικοί ψαράδες, επιστήμονες, κοινότητες και αρχές βρέθηκαν αντιμέτωποι με ένα δύσκολο ερώτημα: τι συμβαίνει όταν αστοχίες της βιομηχανικής υδατοκαλλιέργειας εισέρχονται στο φυσικό θαλάσσιο περιβάλλον;
Οι διαφυγές από θαλάσσιους κλωβούς δεν είναι σπάνια μεμονωμένα περιστατικά.Μπορούν να συμβούν λόγω τεχνικών βλαβών, ακραίων καιρικών φαινομένων, προβλημάτων στις υποδομές ή ανθρώπινου λάθους, και ενδέχεται να επηρεάσουν τους άγριους πληθυσμούς μέσω του ανταγωνισμού για τροφή, της μετάδοσης ασθενειών, της πίεσης από θηρευτές και της οικολογικής ανισορροπίας.
Αυτό το σύντομο ντοκιμαντέρ της Annie Crawley αποτελεί μια χρήσιμη υπενθύμιση ότι οι ανησυχίες που εκφράζονται σήμερα στην Ελλάδα δεν είναι ιδεολογικές, τοπικές ή υπερβολικές. Αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης διεθνούς συζήτησης γύρω από τους κινδύνους της βιομηχανικής ιχθυοκαλλιέργειας σε ανοιχτά νερά.
Για την Ελλάδα, και ιδιαίτερα για τις παράκτιες και νησιωτικές κοινότητες, το δίδαγμα είναι απλό: πριν επεκταθεί περαιτέρω αυτό το μοντέλο, χρειαζόμαστε διαφάνεια, προφύλαξη, επιστημονικά τεκμηριωμένα στοιχεία και ουσιαστική δημόσια διαβούλευση.
Δεν πρόκειται για αντίθεση προς τη θαλάσσια οικονομία. Πρόκειται για την προστασία της ίδιας της θάλασσας.Βρείτε τις πηγές και παρακολουθήστε ολόκληρο το βίντεο στους παρακάτω συνδέσμους:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Τι λες γι αυτό αγαπητό Ξηρόμερο