Στο ήσυχο λιμανάκι, η μέρα ξυπνά αργά και γεμάτη γαλήνη. Ένας μοναχικός καβαλάρης περνά πάνω στ’ ακύμαντα νερά σαν σκιά ονείρου, χαρίζοντας στο τοπίο μια εικόνα βγαλμένη από άλλη εποχή. Λίγο πιο πέρα, ο νεαρός ψαράς καθαρίζει τα δίχτυα του, ενώ μια απλή κουβέντα δίπλα στη βάρκα γίνεται κομμάτι της καθημερινής ομορφιάς του τόπου.....
Η γαλανόλευκη σημαία χαιρετά τον πρωινό αέρα και το κάστρο της Βόνιτσας στέκει αγέρωχο πάνω από σπίτια παλιά και νέα, σαν γέφυρα ανάμεσα στο χθες και το σήμερα. Το μικρό εκκλησάκι, κρυμμένο μέσα στους ευκαλύπτους, περιμένει σιωπηλά έναν διαβάτη να ανάψει ένα κερί και να αφήσει μια προσευχή. Κι εκεί, δίπλα στη θάλασσα του Αμβρακικού, ένα ξύλινο παγκάκι περιμένει δυο ανθρώπους να μοιραστούν λίγες στιγμές ηρεμίας και αγάπης.
Το ταξίδι κλείνει απαλά, με τα αγριολούλουδα να καθρεφτίζονται στο νερό και δυο λευκά σύννεφα να πλησιάζουν το ένα το άλλο, σαν να θέλουν να φιληθούν κάτω από το φως του ήλιου. Ένα μικρό κομμάτι Ελλάδας, γεμάτο εικόνες, σιωπές και ψυχή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Τι λες γι αυτό αγαπητό Ξηρόμερο