Μιχαήλ Κουτουρίνης :Άνθρωποι μονάχοι

«Άνθρωποι Μονάχοι»… Η φωνή της Βίκυ Μοσχολιού ντύνει εικόνες από το Άκτιο, το άγριο Ακρωτήριο Δουκάτο στη Λευκάδα και τη γαλήνια Βόνιτσα. Ένα μικρό βίντεο για τη μοναξιά, τη ζωή και τους «αόρατους» ανθρώπους που συναντάμε κάθε μέρα.....

Η μοναξιά δεν φωνάζει. Περπατά αθόρυβα, όπως οι άνθρωποι που την κουβαλούν.

Σε έναν ήσυχο δρόμο στο Άκτιο, μια γιαγιά προχωρά με γρήγορο βήμα. Μόνη. Το βήμα της σταθερό, σαν να έχει μάθει χρόνια τώρα να διασχίζει τις ίδιες διαδρομές χωρίς συντροφιά. Ίσως πηγαίνει στο σπίτι της, ίσως σε ένα χωράφι, ίσως απλώς συνεχίζει τον δρόμο της όπως τόσοι άνθρωποι που έμαθαν να ζουν με τη σιωπή.

Η φωνή της Βίκυ Μοσχολιού ντύνει αυτές τις εικόνες με το τραγούδι Άνθρωποι Μονάχοι. Ένα τραγούδι που μοιάζει να μιλά για όλους εκείνους που περπατούν δίπλα μας, αλλά πολλές φορές κανείς δεν τους βλέπει πραγματικά.

Στο άκρο της Λευκάδας, στο άγριο και επιβλητικό Ακρωτήριο Δουκάτο, η θάλασσα ανοίγεται απέραντη. Εκεί όπου η γη τελειώνει και ο ορίζοντας γίνεται σιωπή, η μοναξιά μοιάζει αλλιώς — πιο βαθιά, αλλά και πιο αληθινή. Σαν να θυμίζει ότι ο άνθρωπος είναι μικρός μπροστά στο μεγαλείο του κόσμου, αλλά οι σκέψεις του χωρούν ολόκληρες θάλασσες.

Και στη γαλήνια Βόνιτσα, με τα στενά και τη θέα στο νερό, η ζωή κυλά ήσυχα. Όμως πίσω από τα παράθυρα και τους δρόμους, υπάρχουν ιστορίες ανθρώπων που ζουν μόνοι. 

Η μοναξιά δεν είναι πάντα επιλογή. Πολλές φορές είναι απλώς ο χρόνος που περνά, οι άνθρωποι που φεύγουν, οι δρόμοι που αδειάζουν. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σιωπή υπάρχει μια αξιοπρέπεια, μια δύναμη. Οι άνθρωποι που ζουν μόνοι συνεχίζουν να περπατούν, να ελπίζουν, να θυμούνται.

Ίσως γιατί βαθιά μέσα τους ξέρουν πως, κάπου εκεί έξω, υπάρχουν κι άλλοι «άνθρωποι μοναχοί» που περπατούν τον ίδιο δρόμο.

ΚΟΥΤΟΥΡΙΝΗΣ ΜΙΧΑΗΛ